De stoel van Gabriel García Márquez

Gabriel García Márquez (Foto: José Lara)

Gabriel García Márquez (Foto: José Lara)

Er is een restaurantje in La Roma, een chique wijk net buiten het oude centrum van Mexico-Stad, waar ik graag kom. Peces heet het, en zoals de naam al doet vermoeden is het een visrestaurant. Eigenaar is Marco Rascón, een linkse intellectueel van de oude school, die in de jaren tachtig een van de mede-oprichters was van de Partido de la Revolución Democrática (PRD), Mexico’s grootste linkse partij.

Rascón is een vriendelijke man die graag een praatje maakt met de klanten van zijn restaurant. Hij kent alles en iedereen uit de linkse politieke en culturele kringen in de stad, en strooit graag met altijd boeiende anekdotes. Hij is de belangrijkste reden waarom ik iedere maand wel een keer bij Peces ga eten.

Een van de beste vrienden van Rascón was Gabriel García Márquez. De vriendschap tussen beide mannen gaat terug naar de vroege jaren tachtig, toen Rascón een jonge politieke activist was en García Márquez reeds Nobelprijswinnaar en de meest geliefde schrijver van Latijns-Amerika. Rascón zocht de Colombiaan vaak op, sprak met hem over politiek, kunst en literatuur en bewonderde Márquez’s gevoel voor humor, zijn vele anekdotes, zijn belezenheid en zijn betrokkenheid bij het politieke geweld in Colombia.

Nadat Rascón jaren geleden teleurgesteld uit de politiek stapte, werd hij restauranthouder, en ‘Gabo’ was een veel en graag geziene klant in Peces. De schrijver kwam volgens Rascón bijna wekelijks bij hem eten. “Nu ja, eten, het kwam er vaak amper van”, lachte Rascón toen we het enkele maanden geleden over Gabo hadden. “Hij had zoveel bewonderaars dat hij de hele avond met vreemden sprak en handtekening uitdeelde. Zijn vrouw vond het maar niks, maar Gabo vond het heerlijk. Hij hield van mensen en van een goed gesprek.”

Het was toen al duidelijk dat de Colombiaan niet lang meer te leven had. Zijn Alzheimer was volgens Rascón al vergevorderd, en de geestelijke vermogens van Gabo namen zienderogen af. “Hij had wel zijn heldere momenten, hoor. Soms kon hij hele passages uit zijn boeken probleemloos citeren. Maar het was wel duidelijk dat hij nooit meer zou schrijven. Het was mooi geweest.”

In de hoek van Peces staat een klein houten stoeltje. Het is de stoel van Gabo, waar hij altijd plaatsnam. Terwijl ik met Rascón sprak, liepen twee vrouwen het restaurant binnen. Ze wilden in de hoek gaan zitten, toen Rascón plotseling zijn hand op stak: “Niet daar, mevrouw, dat is de stoel van Gabriel García Márquez!”

De dame sprong geschrokken op, en keek verontschuldigend naar haar gastheer. “Och, neemt u het me niet kwalijk”, stamelde ze. Liefdevol schoof ze het onooglijke stoeltje (het was eigenlijk meer een krukje) terug naar zijn plek, alsof het een magisch voorwerp was.

Gabo zou er nadien nooit meer op zitten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Ver peliculas online